Το έργο Εγώ -Θέτοντας τα θεμέλια
«Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν
στην ομορφιά των ονείρων τους»
~Ελ. Ρούσβελτ!
Είναι δυνατόν να έχω ένα φαγητό και μετά να το παγώσω για την πραγματική ζωή της οικογένειάς μου και να κυνηγήσω ένα όνειρο ταυτόχρονα;
Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.
Παιδεία, είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.
Είναι εκείνοι οι ταπεινοί, οι ατόφιοι, οι γεμάτο αλήθεια, που κάνουν το πόνο τους χαμόγελο και προχωρούν. Αυτοί που δε φοβούνται τη βροχή αλλά χορεύουν μαζί της, ακολουθώντας το ρυθμό της.
Δε μπορεί θα τους έχετε προσέξει και σεις. Είναι αυτοί που δε μιλούν πολύ, οι δυνατοί, οι αθόρυβοι, με τα καθαρά μάτια και την όμορφη ψυχή. Αυτοί που φορούν τη καλημέρα τους στο στόμα και τη χαρίζουν απλόχερα δεξιά και αριστερά, περιμένοντας απλά ένα νεύμα του κεφαλιού για να προχωρήσουν στον επόμενο!
Οι τρόποι καλής συμπεριφοράς, η λεπτότητα, η διακριτικότητα, δεν είναι κουρελοχαρτα να σκορπίζονται και να χαρίζονται έτσι απλά.
Είναι πανάκριβα δώρα που τα έχει ο καθένας φυλαγμένα μέσα του. «...να ξαναβρεθούμε σαν άνθρωποι»
Χρόνης Μίσσιος
Όταν μεταλλάσσονται οι άνθρωποι, και παύουν να είναι άνθρωποι, μαθαίνουν να παίρνουν μονάχα και όχι να δίνουν! Και αυτό είναι μια μονοσήμαντη σχέση και αρνητική. Είναι η κυρίαρχη σκέψη του λογοκρατούμενου δυτικού πολιτισμού.
