Τα τέσσερα κεριά, έλιωναν, αργά αργά… Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους…. Το πρώτο είπε:
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν: πιστεύω ότι δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω!”
Το δεύτερο είπε:
" ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΙΣΤΗ.
Δυστυχώς δε χρειάζομαι πουθενά. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα, κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο!”
Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, με τη σειρά του είπε:
" ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ.
Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο. Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο".
Και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει.
Ξαφνικά, ένα μωρό μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά.
Φοβισμένο από το μισοσκόταδο, είπε:
«Μα τι κάνετε! Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα. Εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!» … και ξέσπασε σε δάκρυα…
Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια :
“Μη φοβάσαι, καλό μου και μην κλαις. Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο, θα μπορούμε πάντα να ανάψoυμε τα άλλα τρία κεριά.
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ".
Και με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα, το μωρό πήρε το κερί της ελπίδας και ξανάναψε όλα τα άλλα…”
Εύχομαι να μένει άσβεστη η ελπίδα μέσα στην καρδιά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου